Waar wacht je nog op?
Lang geleden was ik speaker bij een professioneel tennistoernooi in Groningen. Althans, ik had de functie de eerste dagen, maar ik oefende hem niet uit. De tennisbaan was er, de spelers stonden klaar, er was publiek, maar ik zat op de tribune. Mijn collega en vriend, die mij ook had aanbevolen bij de organisatie, zei, nadat ik vertwijfeld had gefluisterd dat ik allang had moeten beginnen: “Nou, waar wacht je nog op?”
Tja, koudwatervrees. In mijn herinnering stond ik toen op, onder aanzwellende muziek zoals in een B-film, liep de baan op, pakte de microfoon en struikelde over het snoer. Nee hoor, een fantastische week volgde, waarbij ik zelfs Studio Sport haalde. Waar had ik nu op gewacht?
Sindsdien vind ik dit een belangrijk zinnetje dat ik vaak toepas. Zo schreeuwde ik afgelopen week naar de tv:
“Hé Amerikanen waar wachten jullie op om die oranje keizer zonder kleren in het Witte Huis af te straffen?” En warempel eindelijk wees de Amerikaanse kiezer Trump massaal af bij de tussentijdse verkiezingen! Ik lees de kranten deze week nog steeds met een brede glimlach. Waarom hadden ze dit niet veel eerder gedaan?
In de trainingen bij de Vrijwilligersacademie Amsterdam gaat het regelmatig over de vraag wat mensen nu nodig hebben om te veranderen en een eerste stap te zetten. Of dat nou de vrijwilligers zijn of de mensen die ze helpen. Het ene moment wil je wel veranderen, het andere weer niet. Alsof je op een wip zit en jezelf afvraagt welke kant het op moet. Ik voel me dan vaak een konijntje dat in de koplampen kijkt, besluiteloos.
Dit kan jaren duren, want soms veranderen mensen pas als ze met de rug tegen de muur staan. Soms lukt het alleen als een vrijwilliger of vriend goed naar je luistert en samen met jou alle voor- en nadelen van een situatie op een rijtje zet. Af en toe kan dat ene zinnetje helpen: waar wacht je nog op? Of een andere vraag: “wat had je liever eerder gedaan?”
“Wat had jij liever eerder gedaan in je leven?” vroeg ik mijn vrouw. “Breien,” zei ze overtuigend. “Dat vind ik zo leuk.” En ik ook, want ik tik dit stukje in een heerlijke warme trui.
En jij, lezer? Zijn er dingen die je al heel lang wilt doen, maar waar je steeds niet aan toekomt?
Volgende week dinsdagavond 17 november interview ik bijvoorbeeld Nico Koster. De fotograaf die ooit wereldberoemd werd met een fotoserie van John Lennon en Yoko Ono. Maar hij fotografeerde ook David Bovie en Karel Appel.
https://www.torpedotheater.nl/voorstellingen/agenda/2026/11/17/vrolijk-verval
Waar wacht je nog op?
Of op maandagmiddag 7 december speel ik op de dag van de vrijwilliger mijn nieuwe theatercollege over Vriendschap. Meld je hier aan 😉
https://www.vrijwilligersacademie.net/nl/training/4480
Denk nou niet over een tijdje, was ik daar nou maar bij geweest!
Leave a comment