Afgelopen week zag ik All of a Sudden, een Frans-Japanse film. Een dikke aanrader als je bent geïnteresseerd in de kracht van echt contact. De film duurt drie uur, maar je merkt het amper. Het is een film over onder andere dementiezorg, theater en terminale ziekte. Maar misschien gaat hij nog wel het meest over vriendschap en de rol van aandacht.
Over vriendschap laat de film zien dat die je zomaar, all of a sudden, kan overvallen. Een Française en een Japanse die toevallig allebei Marie heten, ontmoeten elkaar op een middag in Parijs. Ze spreken allebei de taal van de ander, zodat we hun bijzondere eerste ontmoeting zowel in het Frans als in het Japans meebeleven. Wat opvalt is hoeveel tijd en ruimte ze aan elkaar geven. De ene Marie is directeur van een verzorgingstehuis voor mensen met dementie, de andere is theaterregisseur. Als de eerste een voorstelling van de tweede bezoekt, is het zomaar vriendschap op het eerste gezicht. Met Parijs als fijn decor. Helaas blijkt een van de twee ernstig ziek te zijn, zodat hun relatie meteen in een stroomversnelling komt.
Zelf heb ik weleens last van leven in het verleden. Dan denk ik: had ik toen maar dit gedaan, of had ik toen maar dat gedaan. Dan had mijn leven er nu misschien wel heel anders uitgezien.
In deze film wordt daar korte metten mee gemaakt. Natuurlijk hadden de twee nieuwe vriendinnen elkaar veel eerder willen ontmoeten. Maar een van hen zegt iets wat me bijbleef: “alles wat ik tot nu toe in mijn leven heb gedaan, de mooie en de slechte dingen, heeft me voorbereid op dit ene moment: jou ontmoeten. En daarom klopt alles.”
Een heldere geruststellende gedachte. Daar kan geen therapie tegenop.
Een van de belangrijkste ingrediënten van deze film is aandacht voor de ander. Het verhaal neemt daar alle tijd voor. We zien hoe geconcentreerd er in het verzorgingstehuis aandacht wordt besteed aan de bewoners. Zo achterhaalt het personeel via familie en foto’s hun levensverhalen en introduceert de Japanse Marie een verrassende vorm van voetmassage.
Dat aandacht veel tijd en geld kost, stuit op weerstand: dit gaat allemaal zo langzaam, zo kan het toch niet uit? Het verzorgingstehuis beraadt zich op de vraag of het meer hulp moet zoeken bij buurtbewoners en, daar zijn ze, vrijwilligers. Misschien hebben die wel wat tijd over? Niets menselijks is Parijs vreemd.
De twee actrices die de Maries spelen, Virginie Efira en Tao Okamoto, wonnen samen de prijs voor beste actrice in Cannes. Terecht.
Dit is een film die je, all of a sudden, zomaar heel lang kan bijblijven.
Leave a comment